Drie van de vier zussen Smits passeren de 90, met z’n vieren zijn ze 365 jaar oud

NISTELRODE – Marie, Lien, Pieta en Mien Smits zijn trots op de mooie leeftijd die ze hebben. Ze hadden een jeugd zoals wij ons die nu niet meer voor kunnen stellen. Na al die jaren heeft Nistelrode nog steeds een speciaal plekje in hun hart. 

‘De Smitskes’, zoals de zussen naar eigen zeggen vaak genoemd worden, hebben alle vier een mooie leeftijd. Dochter Marie Jacobs-Smits werd als eerste geboren en is nu 96 jaar. Zus Lien van Os-Smits volgde en is nu 91 jaar. Onlangs is de derde dochter Pieta Raijmakers-Smits 90 jaar geworden. De jongste zus, Mien de Mol-Smits wordt volgende maand 89 jaar en ook met enthousiasme op weg naar de 90. Drie van de vier zussen wonen al hun hele leven in Nistelrode. “Wij zijn échte Nisseroise”, zegt Pieta trots. “Nistelrode is gewoon een heel mooi en gezellig dorp, ik zou nergens anders willen wonen”, legt Lien uit. De oudste zus Marie is na haar trouwen naar het dorpje Zeeland verhuisd. Lien woont haar héle leven al op dezelfde plek als waar ze geboren is. 

Snoepwinkeltje in de Lindestraat
Ver terug in de tijd werden de vier zussen samen met hun – helaas inmiddels overleden – broer Jan geboren op Weijen A14 in Nistelrode, “toen was het huisnummer nog A14, in plaats van 14a”, zegt Mien lachend. Thuis hadden ze een boerderij, waar de kinderen uren hebben geholpen met koren binden en aardappels rapen. “Als we meehielpen en alle aardappels waren geraapt, mochten we naar de Udense kermis.” Ook gingen ze vaak ergens anders werken, waar ze twee cent per geraapte mand aardappels kregen. Dat was op een dag zo’n 2 gulden 50. “Eenmaal thuis, moesten we het grootste deel afgeven en mochten we 1 gulden houden om snoep te halen in het snoepwinkeltje bij Sjaan van de Ven in de Tramstraat”, lacht Pieta. 

Klassenuitje
Als de Maxendschool uit was, liepen ze altijd twee aan twee naar huis. De jongens aan de ene kant op de weg, de meiden aan de andere kant. “Als er dan een tram aankwam, mochten de jongens uit de rij, maar de meiden moesten hand in hand blijven lopen.” Ook het geloof speelde een belangrijke rol binnen het gezin. ’s Avonds moesten ze het rozenhoedje bidden en zaten ze in stilte op hun knieën voor de stoel. In de winter trokken ze vaders laarzen aan om met nuchtere maag door de sneeuw naar de kerk te gaan, wat zelfs een klassenuitje was. “Als er iemand in het dorp ziek was, bracht de pastoor een communie. Als je hem dan tegenkwam, moest je midden op de weg van de fiets af en op je knieën gaan zitten.” 

Hinkepellen
Ook waren de zussen allemaal bij het koor, dat talent hadden ze van moeder. Zelfs tijdens de oorlog heeft Lien mogen zingen voor de Engelse militairen in het kampje in Nistelrode, daar waar nu de golfbaan is. “De soldaten hadden dan diep in het glaasje gekeken en wij werden met het hele koor in de vrachtwagen van Christ Geurts naar het kamp gebracht om Engelse liederen te zingen”, vertelt Lien. De zussen speelden vooral veel buiten met de jongens en meiden uit de buurt. Visjes vangen in de sloot, hinkepellen – wat nu hinkelen is –, knikkeren en touwtje springen. Op latere leeftijd waren ze veel te vinden bij de jeu de boules-club, die ze zelfs mee hebben opgericht. 

Regelmatig een WhatsAppje
De dames krijgen vaak te horen dat het bijzonder is dat ze allemaal zo’n mooie leeftijd hebben. Ook hun vader is 96 geworden. Op de dag dat één zus 90 wordt, organiseren de anderen een heuse verrassingsdag. De zussen wonen ieder in een eigen huis en zelfs twee van de vier sturen elkaar regelmatig een WhatsAppje. Ook de oudste zus Marie doet nog zelf haar boodschappen en kookt zelfs iedere dag haar eigen ‘potje eten’. Fietsen en kaarten zijn hun grootste gedeelde hobby’s. “Het geheim om zo oud te worden is in beweging blijven en de gezelligheid is ook heel belangrijk”, zegt Mien. 

 

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl